Monica Dupont - Life goes on (Waardering Muziekwereld) 8
Gezegend zijn met een unieke stem,
zoals ook Nina Simone die had, heeft zo zijn voordelen. Als je de Amerikaanse
Monica Dupont uit Californië hoort zingen dan denk je aan een diepdonkere
bluesstem die bijvoorbeeld aan Howlin’ Wolf herinnert, maar minder aan
vrouwelijke bluesvocalen. In het muziekwereldje is dat meegenomen, want dan gaan
er waarschijnlijk enkele achterpoortjes meer open. Want als je geen jong
attractief ‘babe’ talent bent maar een bluesveterane van het eerste uur dan
moeten er toch meer muurtjes worden gesloopt. Natuurtalent Monica Dupont heeft
nochtans een bluesverleden die jaloers kan maken al heeft zij in de voorbije
vijfentwintig jaren geen cd meer uitgebracht. Al vanaf haar dertigste maakte zij
naam als blueszangeres/gitariste in de Oakland bluesscène. Zij trad op met haar
eigen band of stond beroemdheden als o.a. Mel Brown en Luther Tucker terzijde.
Een beroerte deed haar afhaken met een laatste optreden in 1983 tijdens het San
Francisco Bluesfestival, waarna zij als productief schrijfster een andere weg
insloeg. Maar zoals dat gaat, de blues laat iemand niet los vooral als men weet
waarover men zingt. Toen haar oudere werk in 2004 werd heruitgebracht in het
album ‘Early Eighties’, kwam er terug belangstelling voor haar eigensoortige
blues. Producer Gary Novak, die als multi-instrumentalist/basgitarist zelf
meespeelt, zorgde dat dit ‘Life Goes On’ album, na 25 jaar stilte, tot stand
kwam met daarop heel wat bevriende muzikanten die een rol speelden in de
bluescarrière van Monica, jaren 1970-’80. Onder hen o.m. gitarist Ron Thompson,
harpist Mark Hummel, Mitch Woods met piano en Blaine Hoopes met saxofoon, die
van ‘Mr. Cool’ iets jazzy pittigs maakt. Het resultaat is een afwisselend geheel
met up tempo songs, boogie, authentieke Delta en moderne Westcoast blues, waarop
de soulblues en jazzy touch niet ontbreken. Monica speelt zelf gitaar, wat zij
opnieuw heeft moeten leren en met haar doorleefde stem weet zij alle
gevoelsschakeringen diepgang te geven. Hoe Monica aan zulke stem gekomen is doet
minder terzake. Kettingroken of de baritonpartij zingen in de opera lijkt me
nogal vergezocht, een originele speling van de natuur ligt meer voor de hand. Op
enkele na, schreef zij ook alle songs zelf, waarbij ik vooral haar dubbel
gelaagde ‘Shakin’ The Sheets’ met Mitch Woods’ pianobegeleiding weet te
appreciëren. Maar ook J.B. Hutto’s ‘To Much Alcohol’ met de slidegitaar van
Microwave Dave geeft luisterplezier. Topper blijft haar eigen ‘The Man From New
Orleans’ in een spontane Live versie, die de oude Deltablues ontroerend laat
herleven. Maar alle tien nummers op dit album hebben iets aparts, waar
vermoedelijk Eric Dolphy deels verantwoordelijk voor is. Want naast de invloeden
van Nina Simone, James Brown en Weather Report was deze jazzmuzikant haar tot
voorbeeld in zijn eigengereidheid om ‘buiten de lijntjes te kleuren’, wat ook
‘Life Goes On’ zo speciaal maakt.
Marcie
Bron: www.rootstime.be
Gepubliceerd op Muziekwereld: 6 september 2008